Ik vind zombies maar rare wezens. Ze kreunen heel wat af en maken daarnaast ook nogal macabere geluiden. Echt slim en snel zijn ze ook niet. Tenminste, de meeste dan. Zo nu en dan heb je weleens zo'n fanatieke zombie, maar dat zijn uitzonderingen. Ook wij hebben een zombie thuis. Zijn naam is Pascal. Ik noem hem ook wel mijn broertje. Ik noem hem gekscherend een zombie omdat hij voldoet aan de zojuist genoemde criteria. Maar natuurlijk niet te vaak, het moet wel leuk blijven. Hoe lang ik, en anderen inmiddels, hem al een zombie noemen? Sinds ik RE2 op de N64 speelde, wat mijn eerste ontmoeting was met zombies en de Resident Evil-serie. Daarna volgden er nog vele delen op verschillende platformen. Ook nu bespreken we weer een 'nieuw' deel, een deel dat ons nog eens terugbrengt naar de oudere verhalen maar dan vanuit nieuwe perspectieven. Ik heb het natuurlijk over Umbrella Chronicles.

Resident Evil 2 was dus mijn eerste zombie-ervaring. Ik snapte destijds als RE-groentje niks van die vreemde gameplay en zat dus al na zo'n vijf minuten hartstikke vast. Gelukkig had ik een Chinese vriend met een oudere broer. Die broer kende heel RE2 op zijn duimpje door de PlayStation-versie die hij bezat en hij wilde ons wel 'even' helpen. Dezelfde avond speelden we de game nog uit, met zijn drieën daar op mijn duistere zoldertje. Leuke herinneringen heb ik aan die tijd en aan die game. Ik kon daarom ook niet wachten tot ik vol nostalgie de oude locaties weer opnieuw mocht bezoeken met Umbrella Chronicles (UC).


Helaas, dat kon dus niet. RE2 zit namelijk niet verwerkt in de game. RE4 en RE: Code Veronica overigens ook niet. Erg jammer, moet ik zeggen. Dat had dit RE-pakketje namelijk helemaal compleet gemaakt, en volgens mij was het ons eerst wel beloofd dat deze delen erin zouden zitten. De locaties van RE0, RE1 en RE3 zitten er gelukkig wel in. Daarnaast is er nog een geheel nieuw level toegevoegd, namelijk het hoofdkwartier van Umbrella. Dat is dan wel weer leuk bedacht, alleen iets minder leuk uitgevoerd. Dit level heeft namelijk wel erg veel zombies, naar mijn mening zelfs een beetje té veel. Het is daarom gelijk ook het minst leuke level.

RE:UC is een on-rails shooter. Je hoeft geen gecompliceerde dingen te doen: slechts richten en schieten met de B-knop en af en toe wat dingen oprapen met een andere knop is genoeg. Ooohh ja, en je hebt nog een knop om je wapens mee te wisselen, maar dan heb je ook wel alles gehad. Het leukst is natuurlijk om de game te spelen met de Wii Zapper, al moet ik zeggen dat dat ook wat nadelen met zich meebrengt. Het kost bijvoorbeeld meer inspanning om dat logge ding constant op het scherm gericht te houden. Gewoon met de Wii Remote en Nunchuk is dus wel ontspannender. Een groot minpunt van de game is dat je af en toe van die welbekende quick-time events hebt, waarbij je de kans loopt dat je met de Wii Remote moet schudden... wat dus voor geen meter werkt met de Zapper. Als je bij options de besturing verandert in de Zapper setting, dien je te schudden met de Nunchuk. Dat werkt na wat oefening al iets makkelijker, al moet ik zeggen dat ik schudden veel te vermoeiend vind met zo'n enorm plastic gevaarte in mijn handen. De makers hadden het beter bij enkel wat knopjes kunnen houden.

UC bevat dus locaties uit RE0, RE1 en RE3. Elk deel van de RE-serie bevat drie levels, die je zowel in je eentje kan doen als met zijn tweeën in co-op. Elk deel bevat daarnaast ook wat 'bonuslevels' die je alleen in je eentje kan spelen. Zo speel je in de bonuslevels onder andere met Wesker, om te zien wat hij destijds allemaal in zijn schild voerde. Of je speelt nog eens met Rebecca, alleen dan in het eerste deel in plaats van het...eeuuhh... nulde deel. Erg leuk, maar waarom de makers daar geen co-op stand aan hebben toegevoegd, is mij een klein raadsel. Later kwam ik erachter dat je aan bepaalde voorwaarden moest voldoen om de bonuslevels ook in co-op te kunnen spelen. Geinig natuurlijk om zoiets te unlocken, al had ik graag gezien dat je die levels meteen kon spelen met zijn tweeën. Met zijn tweeën spelen is namelijk ook stukken leuker dan alleen.

Mijn broertje (niet het zombie-broertje, maar weer een ander broertje) werd helemaal gek toen hij zag dat ik ineens met RE: UC kwam binnenlopen. 'Zullen we co-op doen', vroeg hij meteen heel enthousiast. Ik stemde in met dat plan, dat leek mij namelijk wel leuk. Ik maakte een nieuwe savefile aan, koos voor de moeilijksheidsgraad Normal (Easy en Hard kan ook) en na een kort filmpje knalden we onze geweren leeg op de befaamde zombies. Na minder dan een uur en na een paar dood te zijn gegaan, hadden we alle levels van RE0 gespeeld en konden meteen verder met RE1. Nog dezelfde avond speelde ik de levels van RE0 weer, alleen dan in mijn eentje. Ik ontdekte meteen dat de game een stuk moeilijker is in je eentje. Houd je dus niet van meerdere keren doodgaan voordat je een level haalt, dan kun je beter voor Easy kiezen. Want zelfs op Easy biedt de game genoeg uitdaging.

Het loont om opnieuw levels door te spelen. Vaak heb je de eerste keer nog niet alles gezien en misschien wat dingen overgeslagen. Wat ook motiverend werkt om levels opnieuw te spelen, zijn de rankings. Je krijgt namelijk een ranking voor het aantal kills, de verzamelde files, de hoeveelheid critical hits, hoelang je over het level doet en wat je hebt vernield. Dat je van alles kapot kan knallen, is erg tof. Van lampen, tafels, kisten tot banken, alles kan kapot. Alhoewel, alles is wellicht overdreven. De omgevingen zelf kunnen natuurlijk niet kapot, enkel het meubilair en dergelijke. Het loont ook nog, want afgezien van je ranking verschijnt er namelijk ook nog af en toe een item als je iets kapotschiet, een file bijvoorbeeld. Deze files doen de RE-historie uit de doeken en geven wat extra diepgang aan het verhaal. Leuk dus voor de fans. Daarnaast blijven er genoeg geheime dingen te ontdekken in deze game, wat zorgt voor nog wat extra motivatie om door te spelen. En de grootste uitdaging is natuurlijk om elk level af te sluiten met een S-ranking. Alles samen geeft heel wat replaywaarde aan de game,



RE: UC is leuk voor de mensen die ervan houden om een game goed te leren kennen, of je nou een fan bent van de serie of niet. Na een tijdje weet je precies waar en wanneer alle zombies en ander gespuis zijn, pak je alvast het juiste wapen voor de juiste situatie en pak je ondertussen moeiteloos alle bijzondere items. Als je dan een hoge ranking haalt, voel je je helemaal de man. Dat maakt UC zo leuk. Al moet ik zeggen dat er twee minpunten zijn die de game in het algemeen een beetje verpesten. Namelijk het eerdergenoemde, geforceerde geschud met de Zapper en het richten ermee, wat ook niet helemaal goed is uitgewerkt. Want hoe stil ik mijn hand ook hield, het is onmogelijk om de cursor echt stil te houden. Dit maakt het maken van millimeter-precieze critical hits onnodig lastig en maakt dat geluk een te grote factor wordt, wat in mijn ogen een grove fout is.

Ik heb plezier beleefd aan deze game. Soms wat meer en soms wat minder. RE: UC is absoluut geen slechte game, maar in mijn ogen ook geen goede game. Hij is doodgewoon...euh...leuk.